Gistermorgen was het dan zover; voor het eerst weer
op de tennisbaan! Vijf maanden geleden ben ik uit het ziekenhuis gekomen en kon
ik niet eens het dopje van de deodorant indrukken of de trap oplopen, om maar
eens iets te noemen.
Hoeveel zin ik ook had, ik was behoorlijk zenuwachtig omdat
ik geen idee had hoe het zou gaan uitpakken; kon ik het spelletje nog wel en zou
ik het volhouden? Bang voor de confrontatie eigenlijk!
Toen ik er eindelijk was kon ik niet wachten om de baan op te gaan; ik had het zo gemist en ben zo bang geweest dat ik nooit meer zou kunnen spelen. Maar het was heerlijk om weer op de baan te staan! Het weer was super, volgens mij ben ik zelfs al weer een beetje bijgekleurd, het was goed om iedereen weer te zien en nog belangrijker, het ging me best goed af, al zeg ik het zelf. Heb drie dubbels gespeeld (met een hoofdpijnpauze tussendoor helaas) en ik voelde me helemaal niet zoveel 'anders' als voorheen.
Ik had verwacht dat m'n spieren zich achteraf wél 'anders'
zouden voelen, maar vooralsnog valt het nog mee. :) Ben wel moe en weet nu natuurlijk hoe het
komt, maar ik ben blij dat ik deze stap weer heb kunnen zetten en hoop dat ik
nog veel vaker van dit spelletje mag en kan genieten!
De reden waarom ik in het ziekenhuis heb gelegen
kun je lezen in dit blogje: Weet je wel hoe ernstig ziek je bent geweest?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten