Een ziekte met een naam,
maar zonder een gezicht.
Van buiten niet te zien,
wat het bij mij heeft aangericht.
De vermoeidheid, de wanhoop,
het verdriet en de pijn.
Worden niet begrepen in een wereld,
waar alles te zien moet zijn.
Ik lach, doe vrolijk,
niet altijd even oprecht.
Het sloopt me van binnen,
dit lang en vaak eenzaam gevecht.
Ik ben niet meer wie ik was,
ik kan niet meer wat ik kon.
Maar ook voor mij,
schijnt nog steeds de zon.
Ik heb familie, een paar goeie vrienden,
zij kennen mijn wens.
Ze luisteren en beschouwen me
niet als zieke, maar als mens!
Dit gedicht ben ik in verschillende vormen
tegengekomen op internet.
heel herkenbaar, mensen hebben altijd een oordeel over een ander, maar kunnen zich niet indenken, inleven in een ander zijn leven.
BeantwoordenVerwijderenMooi
BeantwoordenVerwijderenAlles heeft een functie, zelfs de (on)wetenden.
BeantwoordenVerwijderenInzichten komen en gaan.