Afscheid...

En dan opeens, even na middernacht, we liggen in bed, gaat de telefoon. Telefoon? Hoor ik het goed? Met m'n hart in m'n keel neem ik de telefoon op. Het is mijn moeder en ik weet gelijk, dit is niet goed!
Het gaat niet goed met mijn vader en wordt opgehaald door de ambulance...
Als in een roes ga je handelen... joggingbroek aan, haar in een staart, zus bellen en naar het ziekenhuis.

Hij heeft het niet gehaald.. een zware hersenbloeding; niemand van de familie heeft nog contact met hem gehad. Zo erg! Misschien voor hem het beste, maar voor ons verschrikkelijk.. zo onverwacht.. zo oneerlijk..

Pa, ik sprak het niet altijd uit, maar ik houd van je en je blijft voor altijd in mijn hart!
Rust zacht, liefs, je dochter...

20-09-1935 / 30-11-2014